Friday, 22 August 2014

நீயா நானா – மருத்துவர்கள் Vs. பொதுமக்கள்



எனது முகநூல் சகோதரிகளில் ஒருவர் ஈரநிலா. இது நீயா நானா பதிவுதான். தற்போது முகநூலில் எனது வெளியில் விவாதிக்கப்படும் பொருள் இது. இந்த விவாதங்களின்   தொடர்ச்சியாக நான் பெரிதும் மதிக்கும் ஒரு மருத்துவ ஆளுமையும், எழுத்தாளர் ஆளுமையும் பிரிந்துவிட்டார்கள்.

சகோதரி  நீயா நானா குறித்து நடுநிலைமையோடு எழுதியிருக்கிறார் என்று தோன்றியதால் அவரது அனுமதி பெற்று இங்கே பகிர்கிறேன்.



'நீயா நானா – மருத்துவர்கள் Vs. பொதுமக்கள்' பார்த்தேன். அந்நிகழ்ச்சியின்  தொடர்ச்சியாக பேஸ்புக்கிலும் சில நாட்களாக விவாதங்கள் தீவிரமாக நடந்துவருகின்றன. இருதரப்பிலும் ஞாயங்கள் இல்லாமல் இல்லை! நிகழ்ச்சியைப் பொருத்தவரையில் கோபிநாத் அதை நடத்தியவிதம் அவ்வளவாகப் பாராட்டும்படியாகயில்லை என்பதைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். தன் பணியின் தன்மையை மறந்துவிட்டு, ஏதோ பொதுமக்களின் பிரதிநிதியைப்போன்று  நிகழ்ச்சியைக் கொண்டுசென்றுள்ளார். நம்மைப்போன்று அவருக்கும் மருத்துவத்துறையின் மேல் பல வருத்தங்கள் இருக்ககூடும். ஆனால் தான் அந்நிகழ்ச்சியை நடத்துபவராக இருக்கும்போது, மனதில் இருக்கும் முன்முடிவுகளைக் கொஞ்சம் மூட்டைக் கட்டிவைத்துவிட்டு நடுநிலையாய் இருப்பதைப்போன்று  நடிக்கவாவதுவேண்டும் என்பதை மறந்துவிட்டார் போலிருக்கிறது.

பொதுமக்கள் சார்பில் பேசியவர்களில் இருவருக்கு இரத்தக்கொதிப்புக்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன; நிச்சயம் மருத்துவ ஆலோசனைத்தேவை என்பதை அங்கிருந்த மருத்துவர்கள் யூகித்திருப்பார்கள். 'மாஸ்டர் செக்- அப்' என்பதின் பொருளை இன்னும் தெளிவாக விளக்கியிருக்கலாம். மருத்துவர்களை விளக்கவிட்டிருக்கலாம். கேள்விகள் கேட்க நிறைய நேரம் கொடுக்கும்போது பதில்கள் சொல்லவும் அனுமதிக்க வேண்டாமா? அவர்கள் சொல்லும் பதில்களை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறதோ இல்லையோ! முழுவதுமாக அவர்கள் சொல்ல விரும்புவதைச் சொல்லி முடிக்கும்வரை பொறுமைக்காக்கும் பக்குவம் மக்களிடம் இல்லையென்றால், பிறகு விவாதம் என்று அதை அழைக்கமுடியாது. அழைத்துவைத்து 'கல் எறிதல்' - அவ்வளவுதான்! பூசிமொழுக முயல்கிறார்களா? மொழுகட்டும். பார்வையாளர்களுக்கும் அது விளங்கும். மொழுகி முடித்த பின்பு ஈட்டியால் இடித்து நோண்டலாம். கல் எறியலாம். அதைவிட்டுவிட்டு விடாமல் குற்றம் மட்டுமே சாட்டிக்கொண்டிருந்தால் எப்படி? விவாதம் என்று சொல்லப்படும் பெரும்பான்மையான நிகழ்சிகள் இப்படித்தான் நடக்கின்றன.

சமுதாயத்தின் நன்மைக்காக எடுக்கப்படுவதே 'மாஸ்டர் செக்- அப்' என்று சொல்லி, காசநோயை உதாரணமாகக்காட்டித்தானே சொந்த செலவில் சூனியம் வைத்துக்கொண்டார் ஒரு மருத்துவர். காசநோய்க்கான சோதனைகள், 'மாஸ்டர் செக்-அப்' பில' இடம்பெறாதது ஏன்? என்று ஒருவர் எழுப்பியக் கேள்விக்கு நல்ல பதிலை மருத்துவர்கள் எவருமே வாய்ப்பிருந்தும் தரவில்லை. மருத்துவர்களின் சார்பாகப் பணக்காரர் ஒருவர் பேசினார். ‘ஏழைக்கேற்ற எள்ளுருண்டை!’ என்று சொல்லாமல் சொன்னார். ஆனால் அவர் சொல்ல வந்தச்செய்தி -  ஏழை, பணக்காரன், நடுத்தரவர்க்கம் என்று எல்லோரும் நம் நாட்டில் மருத்துவச்சிகிச்சைப் பெற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது. அது மற்ற நாடுகளில் இல்லை, என்பதோ என்று எனக்கொரு சந்தேகம்.ஆனால் அதைச்சொல்லிய விதம் படுமோசம். உதாரணங்களைக்  கொடுக்கும்போது மருத்துவர்களும்கூட மிகக்கவனமாகயிருத்தல் நல்லது. உங்களை அடிப்பதற்கு நீங்களே கற்களைப் பொறுக்கித் தருகிறீர்களே!

மருத்துவர் இராஜ்குமார் ஞாயமான கருத்து ஒன்றை முன்வைத்தார். உடல்நலம் சரியில்லையென்றால், முன்பெல்லாம் என்ன செய்வோம்? அருகிலிருக்கும் நமக்குப் பழக்கமான மருத்துவரிடம் போவோம். அவர் பரிசோதித்துவிட்டுத் தேவைப்பட்டால் குறிப்பிட்ட பெரிய மருத்தவரிடம் செல்லுமாறு அறிவுறுத்துவார். இன்று நாம் என்ன செய்கிறோம்? வயிறு வலியா? நேரே போவது இரைப்பைகுடலியல் மருத்துவரிடம். அவரென்ன செய்வார்? பரிசோதனைகளுக்குப் பரிந்துரைப்பார். இப்படியாகத் தொடர் அசீரணத்திற்கு ஸ்கானிங் செய்துவிட்டு, ‘ஒன்றுமில்லை’ என்று வந்தவுடன் மருத்துவரைக்குறை சொல்வதுதானே  நம் வழக்கம்? ஆனால் M. D படித்த பெரிய மருத்துவர்களுக்கு, ‘அசீரணமாக இருக்குமோ?’ என்னும் ஐயம் ஏன் வருவதில்லை?  ஏன் உடனடியாகப் பரிசோதனைகளைச் செய்யச்சொல்லி செலவு வைக்கின்றனர்?  சரி. அப்படியே அவர்கள் நம்மிடம், ‘உனக்கு ஒன்றுமில்லை. வெறும்  அசீரணம்தான்!’ என்று சொன்னாலும் நாமும் நம்ப வேண்டுமே.?!  'ஏதோ பெரிய டாக்டர்-ன்னு போனா..ஜெலுசில் எழுதித்தரான்' என்று ஏளனம் செய்வதும் நாம் தானே? ;)

இன்றைய மருத்துவத்துறை ‘Management-driven' என்பதை மூன்று  மருத்துவர்கள்  துணிச்சலாகச் சொன்னார்கள். நல்லது. அவர்களுக்காவது அத்துணிச்சல் இருந்ததே. பின்விளைவுகள் என்னவாக இருக்குமோ! பாவம். அரசியல்வாதிகளும் தொழிலதிபர்களும்  மருத்துவக்கல்லூரி கட்டுகிறார்கள். மருத்துவர்கள் மருத்துவமனைக் கட்டுகிறார்கள். கல்லூரி நடத்துபவர் ‘சீட்டுக்கு இவ்வளவு’ என்று நன்கொடைக்கேட்கிறார். மருத்துவமனை நடத்துபவர், ‘நோயாளிக்கு இவ்வளவு’ என்று செலவு நிர்ணயிக்கிறார். நமக்காக வாங்கிப்போட்ட எந்திரங்களுக்கெல்லாம் வேறு யார் பணம் கட்டுவார்? மருத்துவர் ராஜ்குமார், மருத்துவர்களெல்லாம் கல்லூரிகள் நடத்தும் தொழிலதிபர்களால் பாதிக்கப்பட்டு நட்டத்தில் இருப்பதாகச் சொன்னார். அவருடைய நிலையிலிருந்து பார்க்கும்போது அது உண்மைதான். தொழிலதிபர்கள் இல்லையென்றால், மருத்துவக்கல்லூரி நடத்துவதையும் மருத்துவர்களேச்செய்வார்கள். அதை முடியாமலாக்கிய தொழிலதிபர்களால் பாதிக்கப்பட்டு நட்டமடைந்தவர்கள்தானே மருத்துவர்கள்! :P

இரண்டு நாட்கள் முன்பு எடுத்த பரிசோதனைகளையே வேறு மருத்துவரிடம் செல்லும்போது மீண்டும் புதிதாக எடுக்கச்சொல்வதைக்குறித்துக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது.  ஆனால் பலரும் அப்படிச் சொல்வதில்லை என்பது என் அனுபவத்தில் நான் கண்டது . சில மருத்துவமனைகள் வற்புறுத்துகின்றனர் என்பதும் உண்மை. சில சமயங்களில் அப்படி மறுபடியும் எடுத்துவிடுவது நன்மையில் முடிந்த கதைகளும் உண்டு. அறிவுறுத்தும் மருத்துவரின் ஞானம் மற்றும் நோக்கத்தைப் பொருத்து அதன் விளைவும் அமையும்.

‘அதிகமாகப் பரிசோதனைகள் செய்வது, தேவையற்ற ஆய்வில் முடியும். அதைத் தவிர்க்கலாம்!’ என்று ராஜ்குமார் ஒப்புக்கொண்டார். அங்கிருந்த மற்ற மருத்துவர்கள் அதை அவ்வளவாக வரவேற்கவில்லை என்று தோன்றியது. எனக்கோர் ஐயம்! 'தேவையற்ற பரிசோதனை' என்பதை எப்படி முடிவு செய்வார்கள்?  மருத்துவருக்கு ஏற்படும் ஐயங்களைத் தீர்த்துக்கொள்ளவே பரிசோதனைகள் செய்யப்படுகின்றன. ஒரு மருத்துவர், ‘வேண்டாம்!’ என்று ஒதுக்கும் பரிசோதனை, வேறொரு மருத்துவருக்கு முடிவுகள் எடுக்கக்கண்டிப்பாகத்  தேவைப்படலாம். அதை அவர் பரிந்துரைக்கத்தான் செய்வார். அதேபோல ஒரு மருத்துவருக்கு எழும் சந்தேகம் மற்றவருக்கு எழாமல் போகலாம். இப்படிப் பல காரணிகள் இருக்க எப்படி ‘இது தேவை, இது தேவையில்லை’, என்று வரையறுப்பார்கள் என்பது புரியவில்லை.

பரிசோதனைகள் தேவையா? இல்லையா? என்று நிறையப்பேசினார்கள். ஆனால் செய்யப்படும் பரிசோதனைகள் சரியாகச் செய்யப்படுகின்றனவா? என்பதைப் பற்றி ஒன்றுமே பேசவில்லை. இறுதில் வந்த தம்பதியினரின் கதை மனதை உலுக்கிவிட்டது. ஆயிரத்தில் ஒரு குழந்தைக்கு வரும் கிருமிப்பாதிப்பு அவர்களது குழந்தைக்கு வந்தது வருத்தமானது. பிரசவம் நடத்திய மருத்துவமனையும் மருத்துவர்களும் அதைச் சரிவரக் கையாளாதது கொடுமை. அது கொடுமை என்றால், கடந்த ஜூன் மாதம் நான் படித்து ஆடிப்போன வேறொரு கதையுள்ளது. அதைக் குறித்து அன்று நான் எழுதிய பதிவைக் கீழே காண்க!

https://www.facebook.com/notes/eeranila-dakshinamurthy/மரித்துப்போனது-சிசு-மட்டுமல்ல-மனிதநேயமும்-தான்/723639874361669

என்ன இருந்தாலும் நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்த மருத்துவர்களை  'நீயா நானா?' குழுவினர் இன்னும் கொஞ்சம் மரியாதையாக நடத்தியிருக்கலாம் என்பது என் கருத்து. ஆயிரம்தானிருந்தாலும் மருத்துவர்கள் இல்லையென்றால் உலகின் மக்கள் தொகையில் பாதி இன்றிருக்காது. மருத்துவத்துறைக்கும் மருத்துவர்களுக்கும் மனிதகுலம் என்றென்றும் கடமைப்பட்டுள்ளது என்பதை மறுக்கமுடியாது!

நிகழ்ச்சியில் பேசிய சில மருத்துவர்களிடம் இரண்டு வேண்டுகோள்கள் வைக்க வேண்டும்..
1. கொஞ்சம் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் புரியும்படி தமிழில் பேசிப்பழகுங்கள்.
2. கோபிநாத் சொன்னதைப்போன்று உங்களுடைய தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காக ஒன்றுகூடி ஒற்றுமையாகச் செயல்படும் நீங்கள், மக்களுக்குப்பயன்படும் வகையிலான மாற்றங்களைக் கொண்டுவரவும் ஒற்றுமையாக நின்று செயல்படுங்கள்!

17 comments:

  1. 1. கொஞ்சம் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் புரியும்படி தமிழில் பேசிப்பழகுங்கள். உண்மையான வார்த்தை.

    ReplyDelete
    Replies
    1. வருகைக்கு நன்றி தோழர்

      Delete
  2. உண்மைதான் ..சில நேரங்களில் நிகழ்ச்சி ஒரு சார்பாக அமைந்து விடுகின்றது....நல்லபதிவு....வாழ்த்துகள் ஈரநிலாவிற்கும் பகிர்ந்த உங்களுக்கும்

    ReplyDelete
    Replies
    1. வருகைக்கு நன்றி சகோதரி

      Delete
  3. தோழர்,
    நல்ல பகிர்வு.
    மேற்குறித்த விவாதகளத்தை நான் பார்க்கவில்லை.
    ஆனால் எனக்குத் தெரிந்து நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் , நமக்கோ நம்மைத் தெரிந்தவர்களுக்கோ நிகழ்ந்த, மனிதாபிமானமற்ற, மறக்க நினைக்கின்ற மருத்துவ(ர் ) மனைகளில் ( இதுவே தவறான சொல்லாடல் )பெற்ற மோசமான அனுபவம் நிச்சயம் இருக்கும். பிறருக்கிருக்கிறதோ இல்லையோ
    எனக்கிருக்கிறது. சேவை தொழிலாக மாறிய பின் , மருத்துவம், கல்வி போன்ற துறைகளில் பணம்படைத்தவர் பணமற்றவர் எனும் பாகுபாடு இயற்கைதான்! ஆனால் நியாயமான கூலி பெறுவதோ, செய்யும் தொழிலால் பிறரை ஏமாற்றாமத தொழில் தர்மத்தோடு இருப்பதோ மட்டுமே எல்லாராலும் வேண்டப்படுவது. அறியாமையைப் பயன்படுத்தி ஆதாயம் அடைதலுக்குப் பெயர் ஏமாற்றுதல் தானே? தெரியாதவர்களிடம் உயிரைப் பிணையாக வைத்து நடத்தப்பெறும் பேரம் எவ்வளவு அசிங்கமானது?
    தாங்கள் சுட்டிய சகோதரியின் வேறொரு பதிவில் ,
    //களைகள் வளர்ந்துவிட்டன என்பதற்காகப் பயிர்களையும் சேர்த்து எரித்தல் சரியோ? நன்மையைப் போன்று தீமையும் பாரபட்சம் இன்றி எல்லாத் துறைகளிலும் பரந்து நிறைந்துள்ளது//
    என்றுள்ளார். ஆனால் பயிரை விஞ்சிக் களைநிறையும் நிலத்தை களைநிலம் என்றுதானே அழைக்க வேண்டும்?
    பெரும்பான்மையோரைக் கொண்டுதானே ஒரு துறையின் அடையாளம் எழும்? விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். அவற்றைப் பொதுமைப்படுத்தும் விதியாகக் கொள்ள முடியாது.
    “வாக்கத்தவன் வாத்தியார் போக்கத்தவன் போலீஸ்“ என மக்கள் மத்தியில் வழங்கப்படும் பழமொழி செல்வாக்குற்றது அதனால் தானே?
    அதிகாரம் இருக்கிறது என்ற மமதையில் முறையற்ற வரிகளால் மக்களைக் கசக்கிப் பிழிந்து வசூல் செய்யும் மன்னன், ஊருக்குச் செல்லும் பயணியிடம் வேலினைக்காட்டி “ இருப்பதைக் கொடுத்துவிடு! இல்லாவிட்டால் கொன்று விடுவேன்“ என்று சொல்லும் வழிப்பறிக்கொள்ளைக்காரனைப்போன்றவன் என்று சொல்லும் திருக்குறள்.
    ( வேலொடு நின்றான் இடுவென்றது போலும்
    கோலொடு நின்றான் இரவு )
    வழிப்பறிக் கொள்ளைக் காரன் இருப்பதைக் கொடுத்து விட்டால் உயிரோடு விட்டுவிடுவான்.
    ஆனால் இங்கு உயிரோடு இருக்க வேண்டுமானால் இருப்பதை கொடுத்து விட்டு , வீட்டுக்குச் சென்று அக்கம் பக்கத்தில் கடன்வாங்கியோ, அல்லது சொத்தை விற்றோ கேட்கும் பணத்தை ஏன் எதற்கெனக் கேட்காமல் திரும்ப வந்து கட்டியாக வேண்டியிருக்கிறது.
    இப்படிச் செலவு செய்து உயிர்மட்டுமே உடைமையெனக் கொண்டு அதுவும் போயிருக்கக் கூடாதா என உலவும் அநேக நடைபிணங்களைக் கொண்டுள்ள நம் நாட்டில் மருத்துவத்தைத் தங்கள் மரபுரிமையாய்ப் பெற்ற நாவிதர் சமூகத்தை மதிக்கத் தவறிய நம்இனம் இன்று படித்தவர்களின் கையில் பட்டு பாழ்படும் மருத்துவத் துறை முன் மண்டியிட்டு அழுவது வேடிக்கை.
    எந்தப் பாரம்பரிய மருத்துவமும் உயிர்ப்பேரம் அல்லது பிணப்பேரம் நடத்தியதாக நம்மிடம் வரலாறில்லை.
    ஏனெனில் அவர்கள் பாமரர்கள்!
    “ படித்தவன் சூதும் பாவமும் பண்ணினா
    போவான் போவான் ஐயோன்னு போவான் “
    என்ற பாரதியின் குடுகுடுப்பைக்காரன் பாட்டை நினைக்கிறேன்.
    ஐயோ வென்று போகாமல் இருக்க என்ன செய்வது என்பதையும்
    இவர்கள் படித்து விட்டார்கள் என்பது பாவம் பாரதிக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
    நன்றி.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ஆக விஜூ அய்யா ...
      அதகளம் பண்ணீருக்கீங்க ...
      //நம் நாட்டில் மருத்துவத்தைத் தங்கள் மரபுரிமையாய்ப் பெற்ற நாவிதர் சமூகத்தை மதிக்கத் தவறிய நம்இனம்//
      உண்மைதான் அய்யா..

      Delete
  4. எனது வாழ்வியல் அனுபவங்கள், மருத்துவத் துறை சார்ந்த கசப்பான அனுபவங்களையே கொடுத்துள்ளன

    ReplyDelete
    Replies
    1. ஜெட் இஞ்சின் தோத்தது போங்க ...
      நன்றி தோழர்

      Delete
  5. Replies
    1. நன்றி தோழர்

      Delete
  6. அருமையான கருத்தைக் கொண்டப் பதிவு..கோபிநாத் நடுநிலை வகித்து நிகழ்ச்சியை நடத்தியிருக்கலாம். ஆனால் மருத்துவம் பெரியதொரு வியாபாரமாகிவிட்டதே என்பது வருத்தம்தான். என் குடும்பத்திலும் மருத்துவர் உண்டு. நல்ல சேவை மனப்பான்மை உடைய மருத்துவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களை மதிக்கும் அதே நேரத்தில் அனைத்து மருத்துவர்களும் அப்படி இல்லையே என்று வருந்தவும் செய்கிறேன். குறிப்பாகப் பெருநகரங்களில் பெரும்பான்மையான மருத்துவர்களுக்கு மக்களின் மனம் பற்றிக் கவலையில்லை..பல நிகழ்வுகள் இருக்கின்றன..அவற்றையெல்லாம் சொல்ல ஒரு தொடர் பதிவே போட்டுவிடலாம்..எந்த ஒரு சிறு கிளினிக் பார்த்துச் சென்றாலும் அந்த மருத்துவர் நகரின் பெரிய மருத்துவமனைகளில் ஒன்றோடு இணைந்திருக்கிறார், அங்கு வரச் சொல்லி விடுகின்றனர். ஒரு உதாரணத்திற்கு நான் கருவுற்றிருந்தபோழுது அம்னியாடிக் நீர் வெளியேறவே மருத்துவரை அழைத்தேன், காலை எட்டரை மணிக்கு. "மருத்துவமனை சென்று எமெர்ஜென்சியில் சேர வேண்டியதுதானே, நான் பூஜையில் இருக்கிறேன், என்னைத் தொந்திரவு செய்துகொண்டு.."
    இன்னொருமுறை மகனுக்கு வாந்தி என்று அழைத்துச் சென்றேன், முன்பதிவு செய்யாததால் காத்திருக்கவேண்டும் என்றனர். முன்பதிவு செய்தவர்களை விட நூறு ருபாய் அதிகம் வாங்கிக்கொண்டனர். ஒரு மணி நேர காத்திருப்பிற்குப் பின், உள்ளே அழைத்தனர். மருந்துச்சீட்டு எழுத ஆரம்பித்த மருத்துவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டேன், "நான் ஏற்கெனவே அழுத்தத்தில் இருக்கிறேன்..முன் பதிவு வேறு இல்லை, சீட்டை வாங்கிக் கொண்டு போங்கள்"!!! நூறு ரூபாய் அதிகம் கொடுத்தாலும் ஒரு கேள்வி கேட்க கூடாது..
    இதெற்கெல்லாம் மகுடம் வைத்தது போல ஒன்று உண்டு, நான் பாதிக்கப்பட்டது...
    மருத்துவர் என்றாலே பயம் இப்பொழுது!! எதற்கெடுத்தாலும் ஊருக்கா போக முடியும், தெரிந்த மருத்துவரைப் பார்க்க?
    என் தோழியின் அக்கா பையனுக்கு மெரிட்டில் MD சீட், ஆனால் ஒரு கோடி கேட்கிறார்களாம்..அவர் படித்துவந்தபின் என்ன செய்வார்??!!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. பிரச்சனையின் வேர் எங்கே என்பது தெரிந்துவிட்டாதா ... சகோதரி
      //ஆனால் ஒரு கோடி கேட்கிறார்களாம்..அவர் படித்துவந்தபின் என்ன செய்வார்??!!!!//

      Delete
  7. நம்க்கு ஒரு உடல் ரீதியான பிரச்சினை என்றால் நாம் முதலில் ஒரு நல்ல பொது மருத்துவரிடம் தான் செல்ல வேண்டும். அவர்கள் பரிசோதித்து நமக்கு என்ன என்று சொல்லியபின் நிபுணரிடம் செல்லுவதே நல்லது. அனுபவம். வீட்டிலும் மருத்துவர் உள்ளதால். ஏனென்றால் நிபுணரிடம் சென்றோம் என்றால், அவர் தனது நிபுணம் சார்ந்த துறையில் மட்டுமே சோதனை செய்யச் சொல்லுவார். உதாரணமாக...நமக்கு வாய்வுப் பிடிப்பு இடது புறம் வந்தால் அது நெஞ்சில் வலி வரலாம்....நாம் அணுகுவது இதய நிபுணரை. நமது மருத்துவர்கள் நிபுணராக இருந்தாலும், அவரும் அடிப்படை மருத்துவம் படித்துவிட்டுத்தானே ஒரு குறிப்பிட்டத் துறையில் நிபுணத்துவம் பெறுகின்றார். அப்படி இருக்கும் போது அவர் தன் துறை சார்ந்த தோதனைகளை மட்டுமே ஏன்செய்யச் சொல்ல வேண்டும். நமது பிரச்சினை அவர் துறை சேர்ந்தது இல்லை என்று தெரிந்துவிட்டால் அவர்கள் அது என்னப் பிரச்சினை என்று சொல்லி அந்த மருத்துவரை அணுகச் சொல்லலாமே. ஒருவேளை நிபுணர் ஆகிவிட்டால் அடிப்படை மருத்துவம் மறந்துவிடுமோ?!!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. இருக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது ...

      Delete
  8. நல்ல பகிர்வு!

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி தோழர்

      Delete

தங்கள் வருகை எனது உவகை...

Labels

12 Years a Slave (2013) 2001: எ ஸ்பேஸ் ஆடிசி A Walk Among the Tombstones Amr Waked Avengers Age of Ultron avms kaarthik bairava blogging tips buds to blossoms c.c.e Fast and Furious 8 Guardians of the Galaxy honour killings innovations in Marketing into the storm Iyothee Thass jci jci pudukkottai central kalvi kannaki kovil keezhadi khan's academy kochadaiyaan review Lucy(2014) spoiler madurai Min-sik Choi Morgan Freeman oblivion Rafeeq Friend robin williams rouge one 2016 sasikala for cm Scarlett Johansson shajakaan society spoiler ssa T.V.18 yaathum oore episode 12 Tamil Short Story tasmac tesla motors thamizh thirai vimarsanm udayakkumar viswaroopam movie want to write ? www.ted.com X Standard Tamil Memory Songs Tamil Nadu X-Men: Days of Future Past அ பெ கா பண்பாட்டு இயக்கம் அ.பெ.கா அசத்தல் அரசுப் பள்ளி அச்சம் என்பது மடமையடா அப்பா அமெரிக்கா அம்மா அயோத்தி தாசர் அரசு ஊழியர்களின் குரல் அரசுப் பள்ளிகள் அரிமளம் பள்ளி அரைவல் அலைகள் அலையும் குரல்கள் அவென்ஜெர்ஸ் ஏஜ் ஆப் அல்ட்ரான் அறிவிப்புகள் அனுபவம் அன்னவாசல் கே. ரெங்கசாமி ஆஃபரா ஆங்கில கேட்டல் பயிற்சி ஆங்கிலத்தொடர்பாற்றல் ஆங்கிலப் படம் ஆங்கிலப் பயிற்சி ஆங்கிலம் ஆசிரியர் ஆசிரியர் தினம் ஆசிவகம் ஆசை தொடர் பதிவு ஆண்டனி ஆதிச்சநல்லூர் இசை இடஒதுக்கீடு இடைநிறுத்தம் இடைநிற்றல் இந்திய தேசிய ராணுவம் இந்தியா வரங்களும் சாபங்களும் இமான் இளையராஜா இறுதிச் சுற்று இனப்படுகொலை இன் டு தி ஸ்டார்ம் இன்னுமொரு சிறுகதை. புன்னகை இஸ்ரேல் ஈர்ப்பலைகள் ஈழம் ஈழம் சமுகம் உயிர்மை உலகின் பொருளாதாரக் கொள்கை உலோக உருக்கு ஆலை எக்ஸ்.மென் அபோகிளிப்ஸ் எட்ஜ் ஆப் டுமாரா எல்காம் எஸ்.எம்.எஸ். கொள்ளை ஏற்பாடுகள் ஐஸ் ஸ்டுபா ஒரு கோப்பை மனிதம் ஒரு முகநூல் பகிர்வு ஒலிம்பிக் ஒன்பதாம் வகுப்பு ஆங்கிலப் பாடம் ஓவியர்கள் கடிதம் கட்செவி பகிர்வு ஒன்று கட்டிடப் பொறியியல் கட்டுரைப் போட்டி கண்ணகி கோவில் கண்ணேநலமா - கண்ணாடி பவர் குறைபாடுகள் கதிர்வேல் கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் கத்தி கயல் கருத்தாளிகள் கலாச்சராம் கலிலியோ அறிவியல் மையம். கல்வி கல்வித்துறை விழா கல்வியாண்டு கவண் கவிஞர் தங்கம் மூர்த்தி கவிஞர் நீலா கவிதை கவிதை அறிமுகம் கவிதை பகிர்வு கவிதைகள் கவிதைத் தொகுப்பு கவுரவக் கொலைகள் கற்க கசடற கற்பித்தல் யுக்திகள் கனகசபை ராமசாமி கனவில் வந்த காந்தி கனிமொழி காக்கா முட்டை காணொளிகள் சில காதர் காந்தி திரைப்படம் காப்டன் அப்பாஸ் அலி காப்புரிமை கார்டியன்ஸ் ஆப் தி காலக்ஸி கார்த்திக் கார்த்திக் கார்த்திக் காவியத் தலைவன் காற்றுவெளியிடை கிரமத்து குழந்தைகள் கிரேஸ் பிரதிபா கிரேஸ் பிரதீபாவின் துளிர் விடும் விதைகள் கிஷோர் டேவிட் ராஜ ராஜன் கீழடி குருநாதசுந்தரம் குழந்தை வளர்ப்பு குழந்தைகள் தினம் குறும்படம் கேவல் நதி கொசுவத்தி கொசுவர்த்தி கொஞ்சம் புதிய அறிவியல் கொஞ்சம் வெப் கொடி காத்த குமரன் கொம்பன் திரை விமர்சனம் கோச்சடையான் கோடை நகர்ந்த கதை கோபிநாத் கோவை ஆவி க்விஸ் சக்கரக்காலன் சக்தி சவுந்தர் ராஜன் சச்சின் சந்தானம் சந்திப்பு சந்திரமோகன் வெற்றிவேல் சந்தைப்படுத்துதல் சமுகம் சமுத்திரக்கனி சமூகம் சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல் சாதனைப் பெண்மணிகள் சித்தன்னவாசல் ஓவியங்கள் சித்தன்னாவாசல் இலக்கிய சந்திப்பு சிவகார்த்திகேயன் சிறுகதை சினிமா சின்னவள் கவிதைத் தொகுப்பு சீனு சுகு சுயபுராணம் சுரபி சுரேந்தர் சூப்பர்மென் வெர்சஸ் பாட்மேன் செந்தூரன் பாலிடெக்னிக் செந்தூரன் பாலியின் தொடர் சாதனை செல்பி செவன்த் சென்ஸ் செவென்த் சென்ஸ் சொன்னாங்க சோ ஸ்வீட் வலைப்பூ ஞானாலயா ஆவணப் படம் டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ் டான் ஆப் ஜஸ்டிஸ் டி.எம்.என்.டி Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) டினா அரீனா டெல்லி சம்பவம் ட்ரான்ஸ்பார்மர்ஸ் ஏஜ் ஆப் எக்ஸ்டின்ஷன் தங்கமகன் தஞ்சை தபால்காரர் தமிழ் தமிழ் ஹிந்து தமிழ்ச் செம்மல் விருது தயான் சந்த் தர்மதுரை தலைமைப் பண்பு தலைவாரி பூச்சூடி தாயம்மாள் தாய்மொழி தாரை தப்பட்டை தி இத்தாலியன் ஜாப் தி பிரஸ்டீஜ் தி.ஆலை பள்ளி தியாக வரலாறு திருச்சி புகைப்பட பொருட்கள் கண்காட்சி. நிகழ்வுகள் திரை இசை திரை வி மர்சனம் திரை விமர்சனம் திரைவிமர்சனம் தீபிகா படுகோன் தீரன் சின்னமலை துவரங்குறிச்சி தேவதைகளால் தேடப்படுபவன் தேறி தொடர்பதிவு தொலைகாட்சி 18 தொல்காப்பியர் விருது தொழில் நுட்பம் தொழில் முனைவு தொழில்முனைவு தோழர் ரபீக் பதிவு நகை நடாஷா ரைட் நடிகர் சங்கத் தேர்தல் நத்தார் தின வாழ்த்துக்கள் நந்தன் ஸ்ரீதரன் நமக்கு நாமே திட்டம் நம்பிக்கை மனிதர்கள். நம்மாழ்வார் நலம் நன்றிகள் நாகூர் ரூமி நாடகக் கலைஞர்கள் நாயகர்கள் நாளைய மனிதர்களின் நேற்று நான் ஒரு குழந்தை நிகழ்வு நிகழ்வுகள் நிகில் நிறுவனம் நிகில் பயிற்சி நிலைப்பாடுகள் நிழல் பதியம் நீட் பார் ஸ்பீட் நீயா நானா நுட்பம் நூர் டீச்சர் நூல் அறிமுகம் நூல் பட்டியல் நூல் விமர்சனம் நேர நிர்வாக தளம் நேர நிர்வாகம் நேர மேலாண்மை பக்தி படிக்க வேண்டாத பதிவுகள் பட்லர் பணமதிப்பு நீக்கம் பணிநிறைவு பதிவர் சந்திப்பு 2014 பதிவர் சந்திப்பு 2015 பதிவர் சந்திப்பு 2015 ஆல்பம் பதிவர் திருவிழா 2015 பத்தாம் வகுப்பு ஆங்கிலப் பாடம் பயிற்சிகள் பயிற்சித்துறை பலூஸ்சிஸ்தான் பள்ளி பள்ளிக்கல்வி பாகுபலி பாட்டன் காட்டைத் தேடி பாபநாசம் பாரதி புத்தகாலயம் பாரத் ஸ்டேஜ் 4 பாஸ்ட் அண்ட் ஃபியூரியஸ் 7 Fast and Furious 7 பாஸ்ட் அண்ட் ஃபியூரியஸ் 8 பாஸ்ட் எய்ட் பிட் டோரறேன்ட் பிரபு சாலோமோன் பிராங்கின் படங்கள் பிரார்த்தனை பிரித்தாளுதல் பிரியங்கா பிரேமா தக்ஷிணாமூர்த்தி பிரேம்சந்த் பு.கோ.சரவணன் புகைப்படத் தொகுப்பு புதியவன் புதுகை குளம் மீட்பு புதுகை செல்வா புதுகை தொல்லியல் ஆய்வுக் கழகம். புதுகையின் கல்வி முகங்கள் புதுக்கோட்டை புதுக்கோட்டை மாவட்ட பாறை ஓவியங்கள் புள்ளிகள் புறம்போக்கு பெரியார் பெற்றோர் பேப்பர் ஒன்று பேராசிரியர் அ. தட்சிணாமூர்த்தி பைரவா பொது பொதுப் போக்குவரத்து மேம்பாடு பொற்பனைக்கோட்டை போட்டிகள் ப்ரோசன் ப்ளாகர் டிப்ஸ் மணிகண்டன் ஆறுமுகம் மதத்தீவிரவாதம் மதுரை மதுரை வரலாறு மரபு வழி நடை மராத்திய மொழிப் படங்கள் மலர்தரு மழைமனிதர்கள் மனிதர்கள் மாட் மாக்ஸ் ஃபியூரி ரோட் Mad_Max:_Fury_Road மாணவர் போராட்டம் மாண்பு மிகு மகளிர் - அறிவியல் சுடர்கள் மாண்புமிகு மகளிர் மாதொரு பாகன் மாத்யு ப்ளோரிஸ் மாமழை நினைவுகள் மார்க் அண்டோனி மாறாப்புன்னகை மாற்றத்தின் முகங்கள் மியான்மர் மிருதன் மிஷன் இம்பாசிபிள் 5 Mission Imposible Rogue Nation முகநூல் முகநூல் நிலைத்தகவல்கள் முகநூல் பகிர்வு முத்துக்கிருஷ்ணன் முத்துநிலவன் முனைவர் மு பிரபு முனைவர் ஜம்புலிங்கம் முனைவர். அருள்முருகன் மூன்று புத்தகங்கள் வெளியீடும் குடும்ப விழாவும் மெட்ராஸ் மெமரி கார்ட் மேன்மை இதழ் அறிமுகம் மொழி மொழித்திறன் மோசன் காப்ச்சர் யாதும் ஊரே யாழியின் இரண்டு தொகுப்புகள் ரபீக் ரபீக் பகிர்வு ரம்ஜான் ரவீந்திரன் ரஜனி ரஷ் ரஹ்மான் ராஜ கோபால தொண்டைமான் ராஜ சுந்தர்ராஜன் ராஜசுந்தர்ராஜன் ராஜா சுந்தர்ராஜன் ராஜேஷ் வைத்யா ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோ ரியோ ஒலிம்பிக் ருத்ரையா ரோக் ஒன் movie review ரோஹித் வேமுலா லாரீனா லூசி லோகன் 2017 வகுப்பறை அனுபவங்கள் வகை ஒன்று வணக்கம் வண்ணதாசன் வலைச்சரம் வலைப்பதிவர் மாநாடு வலைப்பூ நுட்பம் வள ஆசிரியர்கள் வாசிப்பு வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு வாழ்த்துக்கள் வாழ்வியல் திறன்கள் பயிற்சி. வாழ்வியல் திறன்கள் பயிற்சி. தன்னை அறிதல் பயிற்சி வானவில் விடுதலை வேள்வியில் வீரத் தமிழர்கள் விடைபெறல் விதைக்கலாம் வித்டிராயல் சிம்ப்டம் விப்லாஷ் விருது விவசாயம் விஜய் டீ.வி விஜூ கனைக்ட் விஷாலின் விஸ்வரூபம் வீணை இசை வீதி கூட்டம் வீதிக் கூட்டம் வீதிக்கூட்டம் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வீரமுரசு சுப்பிரமணிய சிவா வெயிலில் நனைந்த மழை வெர்சடைல் ப்ளாகர் விருது வெள்ளைப் புலி வெற்றி இலக்கியம் வைகறை வைகறையின் ஜெய் நல நிதி ஜல்லிக்கட்டு ஜாக்கி சேகர் ஜாதவ் ஜூராசிக் வோர்ல்ட் ஜெயப் பிரபு ஜெர்மனி ஜே.சி. பயிற்சி ஜேசி இயக்கம் ஜோக்கர் ஜோசப் விஜூ ஷபானா பாஸிஜ் ஷாமிலா தலுவத் ஷாருக்கான் ஷான் கருப்புசாமி ஷாஜகான் ஸ்டான்லி குப்ரிக் ஸ்பாய்லர் ஸ்பிலிட் ஸ்ரீதர் சுப்பிரமணியன் ஹாக்ஸா ரிட்ஜ் ஹாண்ட்ஸ் ஆப் ஸ்டீல் ஹாலிவுட் ஹெர்குலிஸ்