Friday, 19 August 2016

பலுசிஸ்தானும் சக்திவேலுத் தேவனும்

ஸ்ரீதர்  சுப்ரமணியன்  வெகு  ஆழமான புரிதலை ஏற்படுத்தும்  பதிவுகளுக்காக  அறியப்பட்டவர். இருபத்தி நான்கு மணிநேரத்தில்  இருபத்தி எட்டுமணி நேர  வேலையைக்  கோரும்  ஐ.டி  துறையில்   இருந்தாலும்  பிசாசு மாறி  படிக்கிறார்.

அவருடைய  நுட்பமான  ஆய்வு கட்டுரை  ஒன்று. ஸ்ரீ  ஒரு முன்னோடிப் பதிவரும் கூட ! தற்போது முகநூலில் !
ஸ்ரீதர் சுப்பரமணியன் 



பலுசிஸ்தானும் சக்திவேலுத் தேவனும்
========================================
பலுசிஸ்தான் பாகிஸ்தானின் தென் மேற்குப் பகுதியில் உள்ள மாகாணம். இரு தேசங்களும் சுதந்திரம் அடைந்த போது தங்கள் பகுதிகளில் இருந்த பல்வேறு சிறு குறு சாம்ராஜ்யங்களை வெவ்வேறு வகைகளில் தங்கள் தேசங்களோடு இணைத்துக் கொண்டது நாம் எல்லாரும் அறிந்ததே. அதே மாதிரி பலுசிஸ்தான் அப்போது கலத் என்கிற சாம்ராஜ்யமாக இருந்தது அதன் நவாப்பான யார் கான் பாகிஸ்தானோடு இணைய மறுக்க, வலுக்கட்டாயமாக ராணுவத்தை அனுப்பி கலத் சாம்ராஜ்யத்தை தன்னோடு இணைத்துக் கொண்டது பாகிஸ்தான்.

அப்போதில் இருந்தே பலூச் மக்கள் தங்களை பாகிஸ்தானோடு சேர்த்துப் பார்த்துக் கொண்டதே கிடையாது. தனி பலுசிஸ்தான் கோரிக்கை 1948ல் இருந்து இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதுவரை ஐந்து பெரிய போராட்டங்களை அந்தப் பகுதி சந்தித்து இருக்கிறது. அவை யாவும் ராணுவத்தால் கடுமையாக அடக்கப் பட்டிருக்கின்றன. பாகிஸ்தானிய அரசியல் மூன்று இனங்களால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டு இருக்கிறது. பஞ்சாபிகள் (நவாஸ் ஷெரிஃப் கட்சி), சிந்திகள் (பூட்டோ கட்சி) மற்றும் பதான்கள் (இம்ரான் கான் கட்சி). இந்த கும்பலில் பலூச் மக்களுக்கு பெரிய பிரதிநிதித்துவம் இல்லை. அவர்களும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எங்களை விட்டு விடு, நாங்கள் போய் விடுகிறோம் என்றுதான் கேட்கிறார்கள். பாகிஸ்தான் விடுவதாயில்லை. முக்கிய காரணம் பலூச் பகுதி கனிம வளங்கள் நிறைந்தது. இப்போது ஈரானில் இருந்து வரும் வாயுக் குழாய் பலூச் பகுதி வழியாகத்தான் போடப் படப் போகிறது. அது போதாதென்று சீனா குவத்தர் துறைமுகத்தை சிங்கியாங்கோடு இணைக்கும் பொருளாதார வாயில் ஒன்றை 46 பில்லியன் டாலர் மதிப்பில் பலுச்சிஸ்தானில் கட்டமைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
கண்டிப்பாக இதையெல்லாம் பாகிஸ்தான் விட்டுக் கொடுக்கவே போவதில்லை.

ஆனால் பலுச்சிஸ்தானில் கனன்று கொண்டிருக்கும் சுதந்திரப் புகை அணையுமா என்பது சந்தேகம்தான். போதாதென்று இந்தியா வேறு அங்கே பலூச் போராளிகளுக்கு உதவி செய்து குட்டையை குழப்பி வருகிறது என்று பாகிஸ்தான் ரொம்ப நாளாகவே புலம்பிக் கொண்டு இருக்கிறது. சமீபத்தில் குல்பூஷன் ஜாதவ் என்கிற இந்திய ஒற்றனை பலூச் மாகாண எல்லையில் கைது செய்ததை பாகிஸ்தான் முடிந்த வரை விளம்பரப் படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறது.

இந்த நிலையில்தான் பிரதமர் மோடி முதல் முறையாக தன் சுதந்திர உரையில் பலுசிஸ்தான் பிரச்சனையைப் பற்றி பேசி இருக்கிறார். இந்திய அரசு ஒற்றர்கள் மூலம் எவ்வளவு உள்ளடி வேலைகள் செய்தார்கள் என்பது நமக்குத் தெரியாது. அப்படியே செய்திருந்தாலும் அதிகாரபூர்வமாக இதைப் பேசி இருப்பது, அதுவும் பிரதமரே பேசி இருப்பது, அதுவும் அதி முக்கியமாக உலக அளவில் கவனத்தைப் பெறும் சுதந்திர தின உரையில் பேசி இருப்பது பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக கருதப் படுகிறது.

அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை. கடந்த இரண்டு மாதங்களாக பாகிஸ்தான் ஐநா சபை அமைப்புகளுக்கு காஷ்மீர் பற்றிய புகார் கடிதங்களை நூற்றுக்கணக்காக அனுப்பி இருக்கிறது. கொலை செய்யப் பட்ட காஷ்மீர் போராளி புர்ஹான் வாணியை ‘தியாகி’ என்று அறிவித்து அவன் இறந்த தினத்தை கருப்பு தினமாக தேசமெங்கும் அனுசரிக்க சுற்றறிக்கைகள் அனுப்பியது. இந்தியாவின் எதிரி ஹஃபிஸ் சயீத் இந்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் நடத்த அனுமதி வழங்கியது. இந்த மாதம் சார்க் மாநாட்டுக்கு சென்ற ராஜ்நாத் சிங்குக்கு உரிய மரியாதைகள் வழங்காதது, என்று பாகிஸ்தான் இந்தியாவை பிரச்சினை பண்ணிக் கொண்டே வந்தது.


இதெல்லாமே சேர்ந்து மோடியை அப்படிப் பேச வைத்திருக்கலாம். நீ Kashmir என்கிற கே-வார்த்தையை பயன்படுத்துகிறாயா, நான் Baluch என்கிற பி-வார்த்தையை பயன்படுத்துவேன் என்று செய்திருக்கலாம்.
ஆனால் இதில் ஒரு முக்கியமான வித்தியாசம் இருக்கிறது. பலுசிஸ்தான் பிரச்னையும் காஷ்மீர் பிரச்னையும் ஒன்றல்ல. வேண்டுமானால் பலூச்சை நம் ஹைதராபாத்துடன் ஒப்பிடலாம். பலூச் போலவே ஹைதராபாதும் ஒரு நவாப் கைவசம் இருந்து அவர் இந்தியாவுடன் சேர மறுக்க படேல் இந்திய ராணுவத்தை அனுப்பி நிஜாமின் ‘ராணுவத்தை ‘ஒடுக்கி’ இந்தியாவோடு சேர்த்தார். அதே மாதிரிதான் கோவாவும் சேர்க்கப் பட்டது. என்ன, கோவாவில் பெரிதாக ரத்தம் சிந்தப்படவில்லை, அவ்வளவுதான்.

ஆனால் காஷ்மீர் ஆரம்பம் முதலே இரண்டு தேசங்களாலும் சொந்தம் கொண்டாடப் பட்டது. இரண்டு தேசங்களும் பாதிப் பாதி பகுதியை ‘பிடித்து’ வைத்திருக்கின்றன. அங்கே மக்கள் கருத்தை அறியும் வாக்கெடுப்பை (plebscite) நடத்துவோம் என்று இந்தியா உறுதி மொழி வேறு கொடுத்து ஒழித்து இன்றளவும் நடத்தாமல் இருக்கிறது. ஊடகங்கள் most militarised civilian zone in the world என்கிற அடைமொழியை கொடுக்கும் அளவுக்கு ராணுவத்தை குவித்து வைத்திருக்கிறோம். இவை எல்லாம் காஷ்மீர் என்பதை தனித்துவமான பிரச்சனையாக ஆக்குகிறது.

அது ஒரு புறம் இருக்க, மோடி செய்ததை Copycat Trap என்று அரசியல் விமர்சகர் சுஹாசினி ஹைதர் அழைக்கிறார். அதாவது செஸ் விளையாடும் போது எதிராளி எப்படி காய்களை நகர்த்துகிறானோ அதே காய்களை அதே மாதிரி நாமும் நகர்த்துவது. இதன் மூலம் எதிராளியை நிலைகுலைய செய்வது. நீ காஷ்மீரில் போராளிகளுக்கு உதவி செய்வாயா? நான் பலுசிஸ்தானில் செய்வேன். நீ சுதந்திர உரையில் ‘கே’ பற்றி பேசுவாயா? நான் என் சுதந்திர உரையில் ‘பி’ பற்றி பேசுவேன், நீ காஷ்மீர் போராளியை தியாகி என்பாயா, நான் பலூச் போராளிகளை சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் என்பேன், இத்யாதி.
மோடியின் உரைக்குப் பின் பாஜக அபிமானிகள் சிலிர்த்துப் போய் இருக்கிறார்கள். பாகிஸ்தானுக்கு மோடி நல்ல பாடம் கற்பித்து விட்டார் என்று குதூகலிக்கிறார்கள்.


ஆனால் இதில் பிரச்னை என்னவென்றால் Copycat Trapல் உங்கள் எதிராளி நீங்கள் அவனை காபி செய்யப் போகிறீர்கள் என்று எதிர்பாராத வேளையில்தான் அவன் நிலைகுலைந்து போகும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் இங்கே பாகிஸ்தான் நாம் அவர்கள் மாதிரியே நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்றுதான் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது. எனவே மோடி உரை அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாகவே இருந்திருக்கும். (அதுவுமின்றி செஸ் விளையாட்டில் அந்த அணுகுமுறை மோசமானதாக கருதப் படுகிறது. ஓரிரு முறை நீங்கள் ஜெயிக்கலாம், நீண்ட கால அணுகுமுறைக்கு, செஸ்ஸை ஒழுங்காகப் புரிந்து கொள்ள அந்த அணுகுமுறை உதவாது. கொஞ்சம் சிறுபிள்ளைத் தனமானதும் கூட.)


உலக அளவில் இந்தியா ரொம்ப காலம் வரை Indo-Pak என்றுதான் அணுகப் பட்டது. மேற்கு தேசத்துத் தலைவர்கள் இந்தியா வந்தால் பாகிஸ்தான் போவார்கள். இந்தியாவுக்கு ஒரு உதவி செய்தால் பாகிஸ்தானுக்கு செய்வார்கள். அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்றுதான் பாகிஸ்தான் விரும்பி வந்திருக்கிறது.

தொண்ணூறுகளில் அது மாறியது. நம் பொருளாதார முன்னேற்றம் அதற்கு உதவியது. முக்கியமாக நம் ஜனநாயகம் தழைத்தது, நம் குடிமை சமூகம் (Civil Society) நிறைய சுதந்திரங்களோடு, மனித உரிமைகளோடு வளர்ந்தது எல்லாம் முன்னேறிய சமூகங்களை திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. அதே சமயம் பாகிஸ்தான் மாறி மாறி ராணுவ ஆட்சிக்கு உட்பட்டு, உள்நாட்டுப் பொருளாதாரம் குலைந்து, தீவிரவாதத்தால் பாதிக்கப் பட்டு வழி தவறிப் போனது. ஆயினும் இந்தோ-பாக் என்று கோடு போட்டுத்தான் இரு நாடுகளும் அணுகப் பட வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருந்து வந்தது. (சர்வதேச அரசியலில் இதை Hyphenated Treatment என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.)

அதுவுமின்றி இதுவரை இந்தியா அந்நிய தேசங்களின் உள்நாட்டுப் பிரச்சனையில் தலையிடுவதில்லை என்பதை ஒரு கொள்கையாக வைத்துக் கொண்டு இருந்தது. ஈராக்கில் அமெரிக்கா தலையிட்டது, சிரியாவில் ஐநா தலையீட்டை எல்லாம் எதிர்த்தது இந்தியாவுக்கு ஒரு சர்வதேச அளவிலான அந்தஸ்தை, ஒரு தார்மீக வலிமையை (moral standing) அளித்திருந்தது.
இப்போது இந்த வலிமை குலைந்து இருக்கிறது. ‘பார்த்தாயா? இந்தியா எங்கள் உள்நாட்டுப் பிரச்சனையில் தலையிடுகிறது? அவ்வளவு ஒன்றும் பெரிய ஒழுங்கு இல்லை அவர்கள்?’ என்று பாகிஸ்தான் சர்வதேச அரங்குகளில் புலம்புவதற்கு நாம் வழி வகுத்து விட்டோம். அவன் காஷ்மீரில் விளையாடுகிறான் என்றால் நீதான் பலுச்சிஸ்தானில் விளையாடுகிறாயே என்று சர்வதேச அமைப்புகள் நாளை சொன்னால் நமக்கு பதில் சொல்ல ஒன்றுமிருக்காது. பாகிஸ்தானை விட பல வகைகளில் உயர்ந்த தேசம் என்கிற தகுதியை நாமே கொஞ்சம் குறைத்துக் கொண்டு விட்டோம். மேற்கு நாடுகள் கொஞ்ச நாளாக போடாமல் இருந்த hyphenஐ, அந்தக் கோட்டை, நாமே போட்டுக் கொண்டு விட்டோம்.


தேவர் மகன் படத்தில் மாயத்தேவன் படிக்காத, வன்முறையை விரும்பும் ஆளாக இருப்பான், சக்திவேலுத் தேவன் படித்து, முன்னேறி தன் சமூகத்தை வன்முறைப் பாதையில் இருந்து வெளிக் கொணர்ந்து முன்னேற்ற விரும்பும் ஆளாக இருப்பான். மாயத்தேவன் செய்த ஒரு படுகொலைக்கு அவனை போலீசில் பிடித்துக் கொடுக்க சக்திவேல் முயல்வான். அதில் நடக்கும் கைகலப்பில் கடைசியில் பொறுமை இழந்து தானும் அரிவாளைத் தூக்குவான். அப்போது மாயத்தேவன் முகத்தில் ஒரு குரூரமான பெருமித சிரிப்பு தோன்றும். ‘அப்படி வாடா என் தேவன் மவனே!’ என்று கொக்கரிப்பான். அந்த ஒரு நொடியில் சக்திவேலுக்கும் மாயனுக்கும் இருந்த வித்தியாசம் மறைந்து போகும்.

அதுதான் இப்போது நடந்திருக்கிறது. இந்தியா அரிவாளைத் தூக்கி விட்டது. அதற்குக் காரணம் பாகிஸ்தான்தான் என்று சொன்னாலும் இப்போது இருவரும் சமம் என்றாகி விட்டது. சக்திவேல் அரிவாளைத் தூக்கி விட்டால் மாயத் தேவன் தலை உருள்வது நிச்சயம். ஆனால் அது சக்திவேல் எதிர்பார்த்த முடிவல்ல. கடைசியில், ‘என்னையும் கொலைகாரனாக்கிட்டியேடா படுபாவி!’ என்று அழத்தான் முடிந்தது அவனால். அவன் சொந்த கிராமத்துக்கு கொண்டு வர முயன்ற அமைதி மற்றும் முன்னேற்றம் பறி போனதுதான் மிச்சம். செத்தாலும் கடைசியில் வெற்றி மாயத்தேவனுக்குத்தான் கிடைத்தது.

இங்கே மோடி அரிவாளைத் தூக்கி விட்டார். ஹபீஸ் சயீத் மற்றும் பாகிஸ்தான் ராணுவம் குரூரப் புன்னகையோடு ‘வாடா என் தேவன் மவனே!’ என்று கொக்கரித்து விட்டார்கள்.

தேவர் மகன் கதை முடிந்து விட்டது. இந்திய மகன் கதை எப்படிப் போகிறது என்பது இன்னமும் தெரியவில்லை.
.
.
.
(பதிவைப் படித்துப் பார்த்து வழக்கம் போல அருமையான திருத்தங்களை வழங்கி உதவிய Shahjahan சாருக்கு நன்றிகள் பல.)

12 comments:

  1. அருமையான கட்டுரையினைப் பகிர்ந்தமைக்கு நன்றி நண்பரே

    ReplyDelete
  2. நல்லதொரு கட்டுரை. பகிர்ந்து கொண்டதற்கு நன்றி.

    ReplyDelete
  3. அனைவருக்கும் வணக்கம்

    புதியதாக உதயமாயிருக்கும் (superdealcoupon.com)நமது தளம் .இந்த தளத்தின் சிறப்பு இந்தியாவில் முதன்மையான ஆன்லைன் ஷாப்பிங் தளம் மற்றும் மொபைல் ரீசார்ஜ் ஆகிய தளத்தில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஆபர் பற்றிய தகவல்களை உங்களிடம் பகிர்ந்து உங்கள் பணத்தை யும் உங்கள் நேரத்தையும் சேமிப்பதே எங்கள் கொள்கை .

    நன்றி

    நமது தளத்தை பார்க்க Superdealcoupon

    ReplyDelete
  4. சிறப்பான கட்டுரை! பகிர்வுக்கு நன்றி! மோடி அவசரப்பட்டுவிட்டதாகவே எனக்கும் தோன்றுகிறது!

    ReplyDelete
  5. ஹ்ம்ம்..

    இன்னொரு அனாலஜி..

    ட்ரம்ப் என்னும் பில்லிய்னர்..நினைத்ததை எல்லாம் வடிகட்டாமல் வாய் வழியே வெளியே விடுகிறான். அவனை எதிர்த்து நின்ற டெட் க்ரூஸ், மற்றும் மார்க்கோ ரூபியோவும் என்கிற தரமான அரசியல்வாதிகளும் தரமிழக்க வேண்டிய சூழல் ஆனது நிதர்சனம்.

    நாளைக்கு ஜெனெரல் எலெக்‌ஷன் டிபேட்டின் போது ஹில்லரியும் அதுபோல் அநாகரிகமாக ஆக வேண்டிய சூழல் உருவாகும். பன்றியை ஆளவிடக்குடாதுனு பன்றியோடு சேற்ரில் சண்டை போட்டுத்தான் அதை அடக்கணும் என்கிற போது நம் மேல் சேறு படுவதை தவிர்க்க முடியாது.

    நம் மேல் சேறு பட்டுவிட்டதால் பன்றி "சாதித்து" விட்டதா? என்பது விவாதத்துக்குரியது.

    மது, வருண் எல்லாம் இன்றைய மதுவாகவும், வருணாகவும் இருக்கக் காரணம் அவர்கள் சுற்ற சூழல்தான். இவர்களே நாளைக்கு உள்ளே தள்ளப்பட்டு சிறைச்சாலையில் கிரிமினல்களுடன் இருந்தால் சர்வைவலுக்காக இவர்களும் மிருகம் ஆகலாம், எல்லாத்தையும் உதிர்த்துவிட வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதை இதுபோல் சூழல்களுடன் ஒப்பிட்டு நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

    Budda would have been a normal person -despite the fact that he realized what life is all about -if he had lived with ugly human beings. Because ran far away and he sat under "bodhi tree" and detached himself from ugly human beings, he could succeed and emerge as Budhdha. He could not have been Budhdhaa otherwise. He would have lived as Sidhartha all his life. It is the environment which controls mostly who you become and what you become and certainly you dont have 100% control no matter who you are!

    ReplyDelete
    Replies
    1. தலைவா குழப்பி விட்டுடேங்களே

      Delete
    2. நாம் என்ன மாதிரி ஆயுதம் எடுக்க வேண்டும் என்பதை நம் எதிரிதான் முடிவு செய்கிறான் ..
      இல்லையா..

      விதிகளும் உண்டு விதிவிலக்குகளும் உண்டு !

      Delete
  6. நல்லதொரு ஒப்பீடு ,இதனால் எத்தனை தலைகள் உருளப் போகிறதோ என்று பயமாய் இருக்கிறது :)

    ReplyDelete
  7. வார்த்தைகளும் சவால்களும் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை கட்டுரையாசிரியர் அழகாக உணர்த்தியிருக்கிறார். ஆனால் இந்தியாவை சீண்டிக் கொண்டேயிருந்தால் எவ்வளவுதான் பொறுத்துப் போவது?

    ReplyDelete
  8. வாவ்!! மிக மிக அருமையான ஒரு கட்டுரை! ஒப்பீடும் யோசிக்கப்படாத ஒரு கோணம். வெகு சிறப்பு...பகிர்விற்கு மிக்க நன்றி

    ReplyDelete

தங்கள் வருகை எனது உவகை...

Labels

12 Years a Slave (2013) 2001: எ ஸ்பேஸ் ஆடிசி A Walk Among the Tombstones Amr Waked Avengers Age of Ultron avms kaarthik bairava blogging tips buds to blossoms c.c.e honour killings innovations in Marketing into the storm Iyothee Thass jci jci pudukkottai central kalvi kannaki kovil keezhadi khan's academy kochadaiyaan review Lucy(2014) spoiler madurai Min-sik Choi Morgan Freeman oblivion Rafeeq Friend robin williams rouge one 2016 sasikala for cm Scarlett Johansson shajakaan spoiler ssa T.V.18 yaathum oore episode 12 Tamil Short Story tesla motors thamizh thirai vimarsanm udayakkumar viswaroopam movie want to write ? www.ted.com X Standard Tamil Memory Songs Tamil Nadu X-Men: Days of Future Past அ பெ கா பண்பாட்டு இயக்கம் அ.பெ.கா அசத்தல் அரசுப் பள்ளி அச்சம் என்பது மடமையடா அப்பா அமெரிக்கா அம்மா அயோத்தி தாசர் அரசு ஊழியர்களின் குரல் அரசுப் பள்ளிகள் அரிமளம் பள்ளி அரைவல் அலைகள் அலையும் குரல்கள் அவென்ஜெர்ஸ் ஏஜ் ஆப் அல்ட்ரான் அறிவிப்புகள் அனுபவம் அன்னவாசல் கே. ரெங்கசாமி ஆஃபரா ஆங்கில கேட்டல் பயிற்சி ஆங்கிலப் படம் ஆங்கிலப் பயிற்சி ஆங்கிலம் ஆசிரியர் ஆசிரியர் தினம் ஆசை தொடர் பதிவு ஆண்டனி ஆதிச்சநல்லூர் இசை இடைநிறுத்தம் இடைநிற்றல் இந்திய தேசிய ராணுவம் இந்தியா வரங்களும் சாபங்களும் இமான் இளையராஜா இறுதிச் சுற்று இனப்படுகொலை இன் டு தி ஸ்டார்ம் இன்னுமொரு சிறுகதை. புன்னகை இஸ்ரேல் ஈர்ப்பலைகள் ஈழம் ஈழம் சமுகம் உயிர்மை உலகின் பொருளாதாரக் கொள்கை உலோக உருக்கு ஆலை எக்ஸ்.மென் அபோகிளிப்ஸ் எட்ஜ் ஆப் டுமாரா எல்காம் எஸ்.எம்.எஸ். கொள்ளை ஏற்பாடுகள் ஐஸ் ஸ்டுபா ஒரு கோப்பை மனிதம் ஒரு முகநூல் பகிர்வு ஒலிம்பிக் ஒன்பதாம் வகுப்பு ஆங்கிலப் பாடம் ஓவியர்கள் கடிதம் கட்செவி பகிர்வு ஒன்று கட்டிடப் பொறியியல் கட்டுரைப் போட்டி கண்ணகி கோவில் கதிர்வேல் கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் கத்தி கயல் கருத்தாளிகள் கலாச்சராம் கலிலியோ அறிவியல் மையம். கல்வி கல்வித்துறை விழா கல்வியாண்டு கவிஞர் நீலா கவிதை கவிதை அறிமுகம் கவிதை பகிர்வு கவிதைகள் கவிதைத் தொகுப்பு கவுரவக் கொலைகள் கற்க கசடற கற்பித்தல் யுக்திகள் கனவில் வந்த காந்தி கனிமொழி காக்கா முட்டை காணொளிகள் சில காதர் காந்தி திரைப்படம் காப்டன் அப்பாஸ் அலி காப்புரிமை கார்டியன்ஸ் ஆப் தி காலக்ஸி கார்த்திக் கார்த்திக் கார்த்திக் காவியத் தலைவன் கிரமத்து குழந்தைகள் கிரேஸ் பிரதீபாவின் துளிர் விடும் விதைகள் கிஷோர் டேவிட் ராஜ ராஜன் கீழடி குருநாதசுந்தரம் குழந்தை வளர்ப்பு குழந்தைகள் தினம் குறும்படம் கேவல் நதி கொசுவத்தி கொசுவர்த்தி கொஞ்சம் புதிய அறிவியல் கொஞ்சம் வெப் கொடி காத்த குமரன் கொம்பன் திரை விமர்சனம் கோச்சடையான் கோடை நகர்ந்த கதை கோபிநாத் கோவை ஆவி க்விஸ் சக்கரக்காலன் சக்தி சவுந்தர் ராஜன் சந்தானம் சந்திப்பு சந்திரமோகன் வெற்றிவேல் சந்தைப்படுத்துதல் சமுகம் சமுத்திரக்கனி சமூகம் சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல் சித்தன்னவாசல் ஓவியங்கள் சிவகார்த்திகேயன் சிறுகதை சினிமா சீனு சுகு சுயபுராணம் சுரபி சுரேந்தர் சூப்பர்மென் வெர்சஸ் பாட்மேன் செந்தூரன் பாலிடெக்னிக் செந்தூரன் பாலியின் தொடர் சாதனை செல்பி செவன்த் சென்ஸ் செவென்த் சென்ஸ் சொன்னாங்க சோ ஸ்வீட் வலைப்பூ டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ் டான் ஆப் ஜஸ்டிஸ் டி.எம்.என்.டி Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) டினா அரீனா டெல்லி சம்பவம் ட்ரான்ஸ்பார்மர்ஸ் ஏஜ் ஆப் எக்ஸ்டின்ஷன் தங்கமகன் தஞ்சை தபால்காரர் தமிழ் தமிழ் ஹிந்து தயான் சந்த் தர்மதுரை தலைமைப் பண்பு தலைவாரி பூச்சூடி தாயம்மாள் தாய்மொழி தாரை தப்பட்டை தி இத்தாலியன் ஜாப் தி.ஆலை பள்ளி தியாக வரலாறு திருச்சி புகைப்பட பொருட்கள் கண்காட்சி. நிகழ்வுகள் திரை இசை திரை வி மர்சனம் திரை விமர்சனம் திரைவிமர்சனம் தீபிகா படுகோன் தீரன் சின்னமலை துவரங்குறிச்சி தேறி தொடர்பதிவு தொலைகாட்சி 18 தொழில் நுட்பம் தொழில் முனைவு தோழர் ரபீக் பதிவு நகை நடாஷா ரைட் நடிகர் சங்கத் தேர்தல் நத்தார் தின வாழ்த்துக்கள் நந்தன் ஸ்ரீதரன் நமக்கு நாமே திட்டம் நம்பிக்கை மனிதர்கள். நலம் நன்றிகள் நாடகக் கலைஞர்கள் நாயகர்கள் நாளைய மனிதர்களின் நேற்று நான் ஒரு குழந்தை நிகழ்வு நிகழ்வுகள் நிகில் நிறுவனம் நிகில் பயிற்சி நிலைப்பாடுகள் நிழல் பதியம் நீட் பார் ஸ்பீட் நீயா நானா நுட்பம் நூர் டீச்சர் நூல் அறிமுகம் நூல் விமர்சனம் நேர நிர்வாக தளம் நேர நிர்வாகம் நேர மேலாண்மை பக்தி படிக்க வேண்டாத பதிவுகள் பட்லர் பணிநிறைவு பதிவர் சந்திப்பு 2014 பதிவர் சந்திப்பு 2015 பதிவர் சந்திப்பு 2015 ஆல்பம் பதிவர் திருவிழா 2015 பத்தாம் வகுப்பு ஆங்கிலப் பாடம் பயிற்சிகள் பலூஸ்சிஸ்தான் பள்ளி பாகுபலி பாபநாசம் பாஸ்ட் அண்ட் ஃபியூரியஸ் 7 Fast and Furious 7 பிட் டோரறேன்ட் பிரபு சாலோமோன் பிராங்கின் படங்கள் பிரார்த்தனை பிரித்தாளுதல் பிரியங்கா பிரேமா தக்ஷிணாமூர்த்தி பிரேம்சந்த் பு.கோ.சரவணன் புதியவன் புதுகை குளம் மீட்பு புதுகை செல்வா புதுகை தொல்லியல் ஆய்வுக் கழகம். புதுகையின் கல்வி முகங்கள் புதுக்கோட்டை புதுக்கோட்டை மாவட்ட பாறை ஓவியங்கள் புள்ளிகள் புறம்போக்கு பெரியார் பெற்றோர் பேப்பர் ஒன்று பேராசிரியர் அ. தட்சிணாமூர்த்தி பைரவா பொது பொற்பனைக்கோட்டை போட்டிகள் ப்ளாகர் டிப்ஸ் மணிகண்டன் ஆறுமுகம் மதுரை மதுரை வரலாறு மரபு வழி நடை மராத்திய மொழிப் படங்கள் மனிதர்கள் மாட் மாக்ஸ் ஃபியூரி ரோட் Mad_Max:_Fury_Road மாணவர் போராட்டம் மாண்பு மிகு மகளிர் - அறிவியல் சுடர்கள் மாண்புமிகு மகளிர் மாதொரு பாகன் மாத்யு ப்ளோரிஸ் மாமழை நினைவுகள் மார்க் அண்டோனி மாறாப்புன்னகை மாற்றத்தின் முகங்கள் மியான்மர் மிருதன் மிஷன் இம்பாசிபிள் 5 Mission Imposible Rogue Nation முகநூல் முகநூல் நிலைத்தகவல்கள் முகநூல் பகிர்வு முத்துக்கிருஷ்ணன் முத்துநிலவன் முனைவர். அருள்முருகன் மூன்று புத்தகங்கள் வெளியீடும் குடும்ப விழாவும் மெட்ராஸ் மெமரி கார்ட் மொழி மொழித்திறன் மோசன் காப்ச்சர் யாதும் ஊரே யாழியின் இரண்டு தொகுப்புகள் ரபீக் ரபீக் பகிர்வு ரம்ஜான் ரவீந்திரன் ரஜனி ரஷ் ரஹ்மான் ராஜ கோபால தொண்டைமான் ராஜ சுந்தர்ராஜன் ராஜசுந்தர்ராஜன் ராஜா சுந்தர்ராஜன் ராஜேஷ் வைத்யா ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோ ரியோ ஒலிம்பிக் ருத்ரையா ரோக் ஒன் movie review ரோஹித் வேமுலா லாரீனா லூசி லோகன் 2017 வகுப்பறை அனுபவங்கள் வகை ஒன்று வண்ணதாசன் வலைச்சரம் வலைப்பதிவர் மாநாடு வலைப்பூ நுட்பம் வள ஆசிரியர்கள் வாசிப்பு வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு வாழ்த்துக்கள் வாழ்வியல் திறன்கள் பயிற்சி. வானவில் விடுதலை வேள்வியில் வீரத் தமிழர்கள் விடைபெறல் விதைக்கலாம் வித்டிராயல் சிம்ப்டம் விப்லாஷ் விருது விவசாயம் விஜய் டீ.வி விஜூ கனைக்ட் விஷாலின் விஸ்வரூபம் வீணை இசை வீதி கூட்டம் வீதிக் கூட்டம் வீதிக்கூட்டம் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வீரமுரசு சுப்பிரமணிய சிவா வெயிலில் நனைந்த மழை வெர்சடைல் ப்ளாகர் விருது வெள்ளைப் புலி வெற்றி இலக்கியம் வைகறை வைகறையின் ஜெய் நல நிதி ஜல்லிக்கட்டு ஜாக்கி சேகர் ஜாதவ் ஜூராசிக் வோர்ல்ட் ஜெயப் பிரபு ஜெர்மனி ஜே.சி. பயிற்சி ஜேசி இயக்கம் ஜோக்கர் ஷபானா பாஸிஜ் ஷாமிலா தலுவத் ஷாருக்கான் ஷான் கருப்புசாமி ஷாஜகான் ஸ்டான்லி குப்ரிக் ஸ்பாய்லர் ஸ்பிலிட் ஸ்ரீதர் சுப்பிரமணியன் ஹாக்ஸா ரிட்ஜ் ஹாண்ட்ஸ் ஆப் ஸ்டீல் ஹாலிவுட் ஹெர்குலிஸ்